...σε μουσική υπόκρουση της γιαγιάς Πλατή!

Από σχεδιαστικής και εικονογραφικής  απόψεως μοιάζει να ζούμε σε μια άνοιξη των κόμικς.
Σε κάθε σχολή τύπου ΑΚΤΟ, σε κάθε πόλη, σε κάθε συνοικία, σε κάθε πολιτιστικό σύλλογο, κάποιο παιδί μαθαίνει να φτιάχνει κόμικς, κάποια κοπέλα, κάποιος νεαρός τυπώνει το φανζίν του .

Δεν είναι πια τέχνη — είναι δεξιότητα πρώτων βοηθειών.
Σαν ΚΑΡΠΑ, αλλά με μαρκαδόρους.

Το παιδί μαθαίνει:καρέ, μπαλονάκια, ρυθμό αφήγησης. 

Μαθαίνει πώς μπαίνει ο ήρωας από αριστερά και πώς βγαίνει από δεξιά. Μαθαίνει ακόμη και πώς στήνεται ένα φανζίν.

Και νομίζει πως αυτό αρκεί...

Με την ευκολία των ψηφιακών εργαλείων και εκτυπώσεων, παράγουμε έργα που σχεδόν κανείς δεν νοιάζεται για την ύπαρξή τους, δεν υπάρχει γι αυτά μια κάποια άξια λόγου προοπτική. 

Σαν να μαγειρεύουμε συνεχώς, χωρίς να πεινάει κανείς. Τζίφος!

Το αποτέλεσμα είναι μια πληθωρική σκηνή: όλοι δημιουργοί, όλοι εκδότες, όλοι σε πάγκο. 

Φεστιβάλ επί φεστιβάλ, δεκάδες τραπεζάκια σε παράταξη, χαμόγελα, αυτοκόλλητα, ανταλλαγές. 

Δεν είναι κακό αυτό. Ασφαλώς και όχι!
Αρκεί να μην το περνάμε για κάτι και τόσο σπουδαίο.

Τι θα αντιπρότεινα;
Κάτι βαρετά ρεαλιστικό.
Να στείλουμε δυο-τρεις δικούς μας εκεί στην Ιαπωνία. Όχι για φωτογραφίες και κερασμένα ράμεν — να κάτσουν κανα εξάμηνο. 

Να μελετήσουν αυτή την ακμάζουσα αγορά των manga κόμικς: πώς παράγονται, πώς διαβάζονται, πώς κυκλοφορούν, πώς ζουν μέσα στην καθημερινότητα. 

Και μετά, χωρίς βιασύνη και χωρίς περιττούς ενθουσιασμούς, να σχεδιάσουμε κάτι δικό μας. Σε βάθος δεκαετίας.

Μέχρι τότε;
Να φτιάχνουμε. Να εκδίδουμε. Να συναντιόμαστε.
Να φάνε κι οι κότες. Zines for Days

και ο επίλογος!

- Και καλά βρε ανόητε εγγονέ της απόλυτης συμφοράς. Ίσια κι όμοια είμαστε με την Ιαπωνία;

-Όχι βέβαια, καλή μου γιαγιάκα! Αυτοί είναι 124.000.000 κι εμείς ούτε καν 11.

-Ξέρεις πόσα περιοδικά κόμικς κυκλοφορούν στην Ιαπωνία βρε όρνιο, ντροπή του σογιού μας;

-Ναι γιαγιάκα μου. Καμιά δωδεκάδα εβδομαδιαία και... αμέτρητα δεκαπενθήμερα και μηνιαία.Που όλα παράγονται από Ιάπωνες δημιουργούς.

-Ξέρεις τι κυκλοφορίες έχουν αυτά τα περιοδικά κόμικς ρε βούρλο;

-Ναι γιαγιά, ξέρω.Κάνουν τιράζ εκατομμυρίων αντιτύπων. Άμα ένα περιοδικό πουλήσει 500.000 τεύχη θεωρείται αποτυχημένο και κλείνει...

-Και μας λες να στείλουμε βιομηχανικούς κατασκόπους να αντιγράψουν το μοντέλο της ιαπωνικής βιομηχανίας κόμικς manga και να το εφαρμόσουμε στη δική μας, που θεωρείται επιτυχία αν ένα graphic novel πουλήσει πάνω από χίλια αντίτυπα;

–Όχι, γιαγιά. Δεν λέω να αντιγράψουμε τίποτα. Δεν γίνεται έτσι κι αλλιώς.
Λέω να καταλάβουμε τι δουλεύει εκεί και γιατί.

Γιατί τα manga δεν είναι θαύμα ούτε θέμα γονιδίων. Είναι μηχανισμός:σταθερή περιοδικότητα, σαφές κοινό, χαμηλό κόστος, απλές φόρμες, ιστορίες που συνεχίζονται και κάποιοι περιμένουν με λαχτάρα να διαβάσουν τη συνέχεια.  

Εδώ δεν χρειαζόμαστε εκατομμύρια αντίτυπα.
Χρειαζόμαστε λίγα, φτηνά, συχνά και αναγνώσιμα.
Όχι φεστιβαλική δόξα, αλλά συνήθεια.

Να μην είναι το κόμικς “γεγονός”, αλλά κάτι που αγοράζεται μαζί με τον καφέ.
Όχι για να σωθεί η τέχνη — για να αποκτήσει λόγο ύπαρξης.

Αν αυτό το μάθημα δεν το πάρουμε από την Ιαπωνία, τότε από πού;

-Τα πήγες από δω, τα πήγες από κει, τα γύρισες πάλι, αθεόφοβε μπεκρούλιακα. Σαν τον ανεπρόκοπο τον παππού σου το Νικολάκη... 

-Όχι γιαγιάκα...

-Άστα τα γιαγιάκα και τα ξεγιαγιάκα. Δεν θέλω να είμαι γιαγιά σου, έχω κάνει τη σχετική αίτηση που σε αποκηρύσσω, αλλά αυτοί οι βλάκες του Ληξιαρχείου ακόμα να μου στείλουν τη βεβαίωση...