Ξεχάστε τα δάφνινα στεφάνια και τις θείες εμπνεύσεις κάτω από το σεληνόφως, στο κάστρο Ελσινόρ (Elsinore), της Δανίας, στο τσαρδάκι του Άμλετ. Προέχουν άλλα στο μυαλό του μεγάλου δραματουργού.

Εγώ κι ο Γιάννης (Platis και Stiloς) επιστρέψαμε όλως εκτάκτως για να σας θυμίσουμε ότι πίσω από κάθε σπουδαίο υπαρξιακό ερώτημα κρύβεται, ενίοτε, ένας αναμαλλιάρης κουλτουριάρης στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.

Μεταφερόμαστε στο φθινοπωρινό Λονδίνο του 1589, όπου ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ δεν παλεύει μόνο με τις λέξεις, αλλά και με τα... αποθέματα ενός σκοτεινού υπογείου. Τι κι αν βρήκες την ατάκα που θα μείνει στην ιστορία; Αν δεν έχεις το σωστό κρανίο να την πλαισιώσεις, το δράμα απλώς δεν «γράφει» (παίρνει τον πούλο).