... και ένα απολύτως... προϊστορικό ελληνικό κόμικς!

Τον Ηλία Κουμετάκη τον γνώρισα στο πέρας της ζωής του, ένα χρόνο πριν από το θάνατό του. Το 1978. Την άνοιξη του ΄78.

Ήταν 89 χρονών, είχε, όμως, μια διαύγεια, ήταν κάπως ο εαυτός του.

Γύρω του πίνακες, πινακάκια, σεμέν, ροκοκό τραπεζάκια επιστρωμένα με τα περίτεχνα σκίτσα του.

Κι ένα αρχείο από εκατοντάδες -χιλιάδες ίσως- καρτούν φιγούρες, οι περισσότερες από τις οποίες δεν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας, δεν δημοσιεύθηκαν. 

Ήταν σαν εκείνους τους τραγουδιστές με τη σπάνια ωραία φωνή που (οι συγκυρίες τα 'φεραν έτσι) τραγουδούν μόνο στο σπίτι τους (και κάποτε-κάποτε σε τίποτα γάμους και σπιτίσια γλέντια).

Προσπάθησα να του πάρω συνέντευξη, αλλά η φωνή του ήταν σαν απαλός ψίθυρος, σαν αεράκι, δεν τον έγραφε η μαγνητοταινία.

Εγκατέλειψα την ιδέα, δεν ήθελα να τον κουράσω.

Από το αρχείο του μου έδωσε το ελεύθερο να διαλέξω ότι θέλω.

Διάλεξα τον Ψευτοθόδωρο και αυτό το δισέλιδο κόμικς αριστούργημα του 1916, που θα συναντήσετε πιο κάτω.

Μου τα χάρισε! Μαζί και με κάποια άλλα έργα του.

Τον ευχαρίστησα από καρδιάς, δώσαμε τα χέρια και αποχαιρετηθήκαμε. Δεν τον ξαναείδα. 

Ο περίφημος "Ακάκιος" του Κουμετάκη (το πρωτότυπό του δλδ), παρέα με μια καμηλοπαρδαλίτσα του Μορντίγιο, σε ένα τοίχο του σπιτιού μου.