Το ελικόπτερο έγινε, ως δια μαγείας, μια μικρή κουκκίδα στο νυχτερινό ουρανό, ένας μακρινός θόρυβος που χανόταν οικειοθελώς μέσα στο άπειρο. 

Η θεία Ντόροθι είχε τα χίλια δίκαια της· το Κιάτο ήταν όντως πράγματι πολύ μικρό (δεν την χωρούσε), αλλά όπως αποδείχτηκε, το ίδιο και ο πλανήτης Γη.

Εκεί απάνου, στο απόλυτο χειροπιαστό σκοτάδι που θύμιζε το πιο βαθύ διάστημα (αλλά και κείνα τα δωμάτια παιδικών φόβων), το χέρι της παρέμεινε ακίνητο, σαν ένα λευκό γλυπτό από φως. Δεν ήταν πια ένα ανθρώπινο μέλος, αλλά ένας φάρος (όχι της Αλεξανδρείας). 

Γύρω από τον καρπό της, οι πέρλες από το βραχιόλι της είχαν λυθεί και αιωρούνταν σαν μικροί πλανήτες σε τροχιά, λαμπυρίζοντας ανάμεσα στα αστέρια.

«Στο καλό!» ακούστηκε μια φωνή από το πουθενά, μια ηχώ που δεν είχε ιδιοκτήτη. Μια φωνή μπιτ αδέσποτη!

Το χέρι με τα μακριά, κομψά δάχτυλα έδειχνε προς τα πάνω, σαν να χαιρετούσε όχι εμάς που μείναμε πίσω, αλλά το άγνωστο που το περίμενε στο υπερπέραν.

Το χέρι της θείας μου της Ντόροθι από το Κιάτο ένα λευκό σήμα μέσα στο σκοτάδι, που μας υπενθύμιζε ότι μερικές φορές, για να βρεις την ελευθερία σου, πρέπει να αφήσεις πίσω σου ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό.

Κι έτσι, η aunt Dorothy from Kiato  βρέθηκε να διαχειρίζεται την καθημερινότητά της με ένα μόνο χέρι, αφήνοντας το άλλο να αιωρείται κοσμοπολίτικα πάνω από ελικοδρόμια και τα άλλα γήινα πράματα. 

Μετατρέπει δε τις καθημερινές δουλειές σε σουρεαλιστική παράσταση, χρησιμοποιώντας το αυτόνομο χέρι της για selfie από τη στρατόσφαιρα, τηλεπαθητικά σινιάλα στο ΚΤΕΛ Αθήνα-Κιάτο και μοναδικές τεχνικές πλεξίματος σκουφιών για αδέσποτους γάτους.