η ζωή είναι κόμικς μωρό μου... (μέρος θρι)

Πω, πω, περάσαν κιόλας εφτά χρόνια..! ήταν οι πρώτες λέξεις της Μαίρης στο απαντητικό της email, σε αυθόρμητο ψηφιακό μήνυμα που της είχα αποστείλει την πρωίαν, ερωτώντας την αν θυμάται εκείνη την μέρα και τη στιγμή που, χασκογελώντας ο ένας από τους δυο μας φωτογράφιζε το χειρόγραφο ιδεογραφικό σημείωμα που ήταν κολλημένο στο τζάμι ενός κινέζικου μαγαζιού στη Λειβαδιά και του οποίου τη φωτογραφική αποτύπωση, όλως τυχαίως, ανακάλυψα μέσα στις σελίδες της πρώτης εκείνης έκδοσης του Κάμα Τσούχτρα*, που είχα στο ράφι άνευ αποχρώντος λόγου.

Φυσικά και θυμάμαι! μου απάντησε. Προς το παρόν... Γιατί, ρε συ Νικ,  μου στείλανε κάτι φωτογραφίες από ένα ιστιοπλοϊκό ταξίδι πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια (δεν γράφαμε κιόλας ημερομηνία από πίσω, τόσο θράσος, από τα συμφραζόμενα ήταν πριν το 2005) και δεν θυμόμουν τίποτα, ούτε εγώ ούτε κανένας άλλος από τους συνταξιδιώτες!!! Πού πήγαμε, πότε ήταν, γιατί το κάναμε, πώς περάσαμε... Απλώς αναγνώριζα πρόσωπα και ρούχα. Άσε, χάλια...

Για να συνεχίσει με αυτά τα επιλογικά λόγια!

Αυτό έλεγα στη Ντόρα, η άλλη ζωή θα μας περιμένει για χρόνια ακόμα, αλλά το χειρότερο είναι η προηγούμενη που μοιάζει με άλλη. Την έχεις ζήσει και δεν την έχεις ζήσει. Και σου φέρνει και αποδεικτικά στοιχεία, αδιαμφισβήτητα.

Είναι συγκλονιστική η διατύπωση της Μαίρης: «Την έχεις ζήσει και δεν την έχεις ζήσει». Αυτό το «επιλεκτικό Αλτσχάιμερ» που περιγράφει δεν είναι ιατρικό, αλλά μια υπαρξιακή υπενθύμιση του πόσο εύθραυστη είναι η συνέχεια του εαυτού μας.

Οι φωτογραφίες λειτουργούν συχνά ως «αδιάψευστοι μάρτυρες» που μας βγάζουν ψεύτες. Μας δείχνουν έναν άνθρωπο που φοράει τα ρούχα μας, έχει το πρόσωπό μας, αλλά κατοικεί σε μια ανάμνηση που το μυαλό μας αποφάσισε να «κάνει format» για να χωρέσει το παρόν. Είναι αυτό που λένε οι ψυχολόγοι «αμνησία της πηγής» (source amnesia), αλλά ειπωμένο με τη μελαγχολία μιας παλιάς παρέας σε ουζερί του '70.

Το γεγονός ότι το δικό μου μήνυμα για τη Λειβαδιά και το Κάμα Τσούχτρα βρήκε στόχο, ενώ το προ εικοσαετίας ταξίδι των 20 χάθηκε στο κενό, δείχνει πως η μνήμη δεν κεφάρει και τόσο τα «μεγάλα γεγονότα», δείχνει να θέλγεται, να προτιμά τα αστεία και κάπως ανορθόδοξα, τα… εκτός σχεδίου πόλεως:

Το γέλιο στη θέα ενός κινέζικου σημειώματος σε μια τζάμινη πόρτα.

Την αίσθηση ενός απρόβλεπτου βιβλίου που λεγόταν Κάμα Τσούχτρα κι έσπαγε τα ταμπού.

Την κάθε στιγμή στη ζωή μας που η πραγματικότητα γίνεται λίγο πιο «σουρεάλ».

Ίσως τελικά η «άλλη ζωή» που περιγράφει η Μαίρη να μην είναι το μέλλον, αλλά όλες εκείνες οι εκδοχές του εαυτού μας που ξεχάσαμε κάπου σε ένα κατάστρωμα πριν το έτος 2005;

Όχι;

Ναι;

Ναι και όχι;

Πιστεύετε ότι η μνήμη μας «σβήνει» επίτηδες όσα δεν χωράνε πια στην τωρινή μας ταυτότητα ή είναι απλώς θέμα... ψηφιακής κόπωσης;

Μαλακίες, εγγονέ της συμφοράς!είπε μια φωνή από το βάθος του σπιτιού (την κουζίνα, μάλλον). Μαλακίες! συνέχισε στον ίδιο τόνο και αυτήν την υπερβάλλουσα σε ένταση φωνή. Η γιαγιά Πλατή έχει τσίτα τα νεύρα της κάθε φορά που γυρίζει από τον οδοντίατρο. Κάτι που, ασφαλώς, δεν αφήνει ανεπηρέαστη την... αγγελική στριγκλή φωνή της. Αυτός ο οδοντίατρος είναι τόσο αδέξιος όσο κι ο προκομμένος ο παππούς σου στο νυφικό κρεβάτι μας...  

*«Το βιβλίο Κάμα Τσούχτρα // Μείζων οδηγός επιβίωσης για τους... εκτός τειχών του Νίκου Πλατή», σύμφωνα με τον ΑΙ, «αποτελεί ένα underground δοκίμιο κοινωνικής σάτιρας, το οποίο κινείται μεταξύ χιούμορ, ιδιωματικής αργκό και "προκλητικών" εμπειριών. Το έργο εστιάζει στην επιβίωση εκτός κοινωνικών συμβάσεων, περιλαμβάνοντας αναφορές σε "απαγορευμένες ουσίες" και αστική περιθωριοποίηση». Περισσότερα ΕΔΩ: https://sites.google.com/view/platis-comics/na-xame-na-%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BC%CE%B5/%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%85%CF%87%CF%84%CF%81%CE%B1